Sosnowiec

Przebieg terapii psychoonkologicznej

1. Diagnoza psychologiczna i dostosowanie terapii

   • Na początku terapeuta przeprowadza szczegółowy wywiad z pacjentem, pytając o jego stan emocjonalny, relacje rodzinne oraz wcześniejsze doświadczenia z trudnymi sytuacjami życiowymi. Dzięki temu można określić indywidualne potrzeby pacjenta i dostosować strategię wsparcia do jego osobowości oraz fazy choroby.
   • W zależności od sytuacji pacjenta stosuje się różne formy terapii – od wsparcia indywidualnego po terapię grupową czy interwencje rodzinne. Czasem wykorzystywane są również testy psychologiczne, które pomagają ocenić poziom lęku, stresu lub depresji.

2. Wsparcie emocjonalne

   • Choroba nowotworowa często wywołuje silne emocje, takie jak lęk, gniew czy przygnębienie, dlatego istotnym elementem terapii jest nauczenie pacjenta, jak skutecznie rozpoznawać i regulować te uczucia. Terapeuta pomaga także w identyfikowaniu i przepracowywaniu negatywnych myśli, które mogą pogarszać samopoczucie pacjenta.
   • W terapii stosuje się techniki relaksacyjne, takie jak ćwiczenia oddechowe, medytacja czy trening uważności (mindfulness), które pomagają redukować napięcie i poprawiają jakość życia. Pacjent uczy się także strategii radzenia sobie w trudnych momentach, takich jak chemioterapia, pobyty w szpitalu czy oczekiwanie na wyniki badań.

3. Praca nad akceptacją choroby

   • Diagnoza nowotworu to ogromne wyzwanie psychiczne, dlatego terapia pomaga pacjentowi stopniowo oswajać się z nową rzeczywistością i budować poczucie bezpieczeństwa mimo trudnej sytuacji. Akceptacja nie oznacza poddania się, ale świadome przyjęcie rzeczywistości i poszukiwanie sposobów na lepsze funkcjonowanie w nowej sytuacji.
   • W procesie akceptacji pomaga rozmowa o emocjach i obawach, a także stopniowe przyzwyczajanie się do zmian w wyglądzie czy możliwościach fizycznych. Terapeuta może także zachęcać pacjenta do podejmowania aktywności, które wzmacniają poczucie sprawczości i pomagają odzyskać kontrolę nad życiem.

4. Wsparcie w podejmowaniu decyzji dotyczących leczenia

   • Wiele osób chorych na nowotwory zmaga się z niepewnością i stresem związanym z wyborem metody leczenia, dlatego terapeuta pomaga im lepiej rozumieć swoje emocje i potrzeby w tym zakresie. Pacjent uczy się, jak otwarcie komunikować się z lekarzami, zadawać pytania i podejmować świadome decyzje dotyczące terapii.
   • Ważnym aspektem jest także wsparcie w radzeniu sobie z emocjonalnymi skutkami decyzji o leczeniu, takimi jak lęk przed skutkami ubocznymi chemioterapii czy operacji. Terapeuta może pomóc pacjentowi przepracować dylematy etyczne lub rodzinne związane z wyborem terapii, np. presję bliskich dotyczącą kontynuacji leczenia.

5. Praca z bliskimi

   • Rodzina i najbliżsi pacjenta również przeżywają silne emocje, dlatego psychoonkolog często pracuje z nimi, pomagając im lepiej zrozumieć chorobę i wspierać chorego w zdrowy sposób. Nierzadko bliscy doświadczają poczucia bezradności, lęku czy frustracji, a terapia pozwala im znaleźć sposoby radzenia sobie z tymi uczuciami.
   • Wsparcie obejmuje także poprawę komunikacji między pacjentem a jego rodziną, tak aby unikać nieporozumień i napięć. Czasem terapeuta prowadzi sesje rodzinne, pomagając bliskim wypracować strategie wspólnego radzenia sobie z wyzwaniami choroby i leczenia.

6. Terapia egzystencjalna i duchowa

   • Choroba nowotworowa często skłania pacjentów do refleksji nad sensem życia, przyszłością oraz duchowością. W ramach terapii pacjent może porozmawiać o swoich obawach dotyczących śmierci, straty lub niepewności co do dalszego życia.
   • Czasami terapeuta pomaga pacjentowi odnaleźć nowy sens i motywację do codziennych działań mimo choroby. Dla niektórych istotnym elementem jest także wsparcie duchowe – rozmowy o wierze, poszukiwaniu nadziei czy odnalezieniu spokoju wewnętrznego.

7. Zakończenie terapii i wsparcie w dalszym życiu

   • Po zakończeniu leczenia pacjent może odczuwać trudności związane z powrotem do codzienności, dlatego terapia pomaga mu w odnalezieniu nowej jakości życia po przebytej chorobie. Często pojawiają się obawy przed nawrotem choroby, które mogą wpływać na samopoczucie i funkcjonowanie pacjenta.
   • W przypadku pacjentów paliatywnych terapeuta koncentruje się na pomocy w godnym przeżywaniu ostatnich chwil życia, co obejmuje pracę nad emocjami, relacjami z bliskimi oraz przygotowaniem do odejścia. Wspiera również rodzinę pacjenta, pomagając im w procesie żałoby i radzenia sobie z utratą bliskiej osoby.

Takie podejście sprawia, że psychoonkologiczna terapia nie tylko pomaga pacjentowi w walce z chorobą, ale także poprawia jego jakość życia i wspiera rodzinę w trudnym procesie leczenia i adaptacji.